dinsdag 8 januari 2019

Jezelf zijn is goed genoeg

Geef jij jezelf toestemming om te mogen zijn wie je werkelijk bent? En ga jij zo ook om met de mensen om je heen? Dit zijn vragen waar je heel makkelijk een antwoord op zou kunnen geven. Maar ik daag je uit om eens even stil te staan en een laag dieper te gaan.

Ben je wel echt wie je denkt te zijn?

Ik geloof dat de mens een ziel heeft. Een diepe kern, een blauwdruk van jou als mens. Precies zoals je bedoeld bent, helemaal uniek, van jou is er geen tweede. Vrede, geluk en gezondheid liggen diep verscholen in jou.
Om die pure kern heen ontwikkelt zich jouw persoonlijkheid. Ook wel ego genoemd. Al vanaf het prilste begin van jouw leven doe je indrukken op, leer en ontwikkel je, maar raak je helaas ook beschadigd. Dit proces gaat een leven lang door. Zo vormt zich jouw ego, waar op zich niks mis mee is, want daarmee functioneren we in ons dagelijks leven.

Waar het mis gaat
Het gaat pas mis als we ons identificeren met ons ego. Geen onderscheid maken tussen ziel en ego brengt veel verwarring. Je denkt dat je je carrière bent, je status, je geld, je relatie, je karaktertrekken, je aangeleerde gedrag, je diagnose, je opvattingen, je religie of je uitgebalanceerde mening. Als er dan iets mis gaat in één van die sferen, gaat het ook helemaal mis met jou. Want wie ben je nog zónder die ander, zónder je baan, zónder je religie? Het voelt als mislukken, als falen en als tekortschieten. Je zit verstrikt in je emoties en in allerhande identificaties. Met als gevolg een enorme verharding, een strakker aantrekken van regels en dogma's, een controle drang van heb ik jou daar en verkilde liefde.


Maar je bent zoveel meer dan dat!
Je bent uniek, van jou is er geen tweede.

Jezelf zijn is goed genoeg


Acceptatie is het sleutelwoord
Dit is de reden dat ik altijd weerstand gevoeld heb bij de aanduiding dat iemand 'autistisch is'. Ik corrigeerde dat altijd naar 'hij heeft autisme'. En nu snap ik ook waarom ik dat onbewust deed: in het kader van ziel en persoonlijkheid is dat helemaal juist. Ten diepste is ook iemand met een diagnose perfect volmaakt, precies zo gemaakt zoals hij of zij bedoeld is. Misschien niet perfect in de zin zoals wij mensen graag zien, maar wel perfect zoals de Schepper hem of haar voor ogen had. Misschien wel met een super-hooggevoelige geest, misschien wel met een extreem hoge intelligentie, misschien wel met een IQ onder de 50, misschien wel met een kluizenaars-DNA, misschien wel met andere gevoelens op seksueel gebied … whatever, zie jezelf of je naaste als een unieke ziel. En kijk verder dan alles wat in jouw ogen niet klopt. Want alle maatstaven zijn menselijk. Alle gemiddelden en afwijkingen worden gemeten met menselijke maten. En iemand die het voor de buitenwereld 'gemaakt heeft', heeft diep in zichzelf misschien wel een blauwdruk die een totaal afwijkend patroon geeft. Zo iemand is dus zichzelf niet en kan zich diep ongelukkig voelen. Verkijk je niet op de buitenkant.

Als je jezelf niet kan zijn, ben je niet gelukkig.
Echt geluk is zijn mogen wie je bent!
En acceptatie is het sleutelwoord.

Hoe weet je wie je bent?
Maar hoe kom je er nou achter wie je werkelijk bent? Als je daar naar op zoek gaat, kom je er pas achter hoeveel ego-jassen je aan hebt, hoeveel belemmerende overtuigingen je jezelf eigen gemaakt hebt, hoezeer je je aangepast hebt om 'ergens bij te horen', hoe ver je van jezelf (je ziel dus) afgedwaald bent. 

In de zoektocht naar 'het beste' voor onze zoon, zijn wij erachter gekomen dat we behoorlijk aan het afdwalen waren. Gelukkig hebben we het tij kunnen keren en zien we beetje bij beetje zijn ware blauwdruk tevoorschijn komen. En die past niet in de bestaande systemen. Die past zelfs niet in de psychiatrische bijbel, de DSM-V. Eigenlijk past hij ook niet in woorden. Hij is zoveel meer, zoveel mooier, zoveel dieper en rijker dan een beschrijving kan geven. Het is voor ons als ouders een kwestie van volgen, zijn ontwikkeling stimuleren waar hij op dat moment aan toe is, zonder hem in voorbedachte systemen te persen. Geheid gaat zijn ziel dan weer ten onder en gaan zijn goed getrainde overlevingsmechanismen weer werken. En zodra hij die weer in gaat zetten, rest er niets anders dan uithuisplaatsing onder dwang, met de isoleercel in het vooruitzicht. En als hij daar op een dag uitkomt, zal hij zijn leven niet meer waard vinden om geleefd te worden. Dat is het dan ook niet, want een hardwerkend ego is het leven ook niet waard, dat overleeft de tijd niet.

Wij kiezen een andere route. Wij geven onszelf toestemming om tegen de stroom in te roeien, om klokken te luiden en om ook onze ego-ui af te pellen. Wij zijn gestopt met overleven en kiezen voor het leven.

Wat moet je doen om te gaan leven in plaats van te overleven? 
Je opdracht voor jouw leven serieus nemen
en jezelf gaan herinneren wie je ten diepste bent.

Leef!


Wanneer je op die diepste plek in jezelf komt, voelt dat alsof je in het oog van de orkaan zit. Daar is het stil en daar is vrede.

Je hebt gedachten, maar je bent ze niet.
Je hebt gedrag, maar je bent het niet.
Je hebt emoties, maar je bent het niet.
Je hebt vele maskers, maar je bent ze niet.
Je hebt een persoonlijkheid, maar je bent het niet.

Kijk als objectieve waarnemer naar je persoonlijkheid. Neem jezelf waar vanuit dat stille middelpunt. Zo bereik je dat je steeds meer afstand kunt nemen van je gedachten, je emoties, je ego. Vergelijk het met het opstijgen van een vliegtuig. Je vliegt door hevige turbulentie, het wolkendek is dik. Maar op een gegeven moment wordt het stil, het vliegtuig stijgt boven de wolken uit. En wat zie je? Onder je ligt een dik wolkendek, maar om je heen is er helderheid, licht en vrijheid. En met goed geluk een stralende zon. Ik heb op zo'n moment wel eens gedacht dat ik zo de hemel invloog!

Stap uit het circus
Dus als je na het lezen van dit stukje het idee hebt dat je in je ego leeft, je ervaart onrust en chaos, je hebt het gevoel dat je wordt geleefd en je leeft je diepste roeping (namelijk: leef!) niet meer, doe dan om te beginnen een stap achteruit. Ga in plaats van rust in de chaos aanbrengen, jezelf en je leven eens van een afstandje bekijken. Bekijk je gedachten alsof ze niet van jou zijn. Stap uit het circus en stap in het middelpunt van de orkaan. Daar is het windstil. Daardoor worden je gedachten rustiger, omdat je je er niet meer mee identificeert. Relativeer en glimlach om jezelf. Dit alles maakt dat de kracht er vanaf gaat. Het maakt je milder en zachter. Je komt weer in verbinding met jezelf, met je ziel.

En stop met 'doe normaal' zeggen. Stop met keihard je best doen en desondanks altijd voor je gevoel tekort schieten. Stop met jezelf aanpassen aan normen, wetten, systemen en het nastreven van een ziekmakend ideaalbeeld: dat van de succesvolle, mooie, geslaagde, sociaalvaardige, altijd gelukkige, prima presterende, slanke en supergezonde mens. Want achter dit continue streven naar een menszijn waar superlatieven tekort schieten, zit de ergste afkeuring van alle afkeuringen: zelfafkeuring.*
Maar zeg tegen jezelf, tegen je partner, tegen je kinderen en tegen wie het ook maar horen wil:

Jezelf zijn is goed genoeg!


Dit was mijn laatste blog in de serie Autisme Verwoorden. 'De wondere wereld die autisme heet' dekt niet langer de lading. De ontwikkelingen die wij met onze zoon hebben meegemaakt, gaan veel verder dan een DSM-diagnose.
Ik blijf voorlopig nog wel blogs schrijven op mijn andere blog-pagina Daily Blessings. Mocht je mijn schrijfsels willen blijven volgen, vul daar dan je mailadres in en je blijft op de hoogte.

Voor nu alle goeds en een rijk vervuld leven gewenst, waarin je stapje voor stapje leert thuiskomen bij jezelf. Want onthoud: je bent precies goed zoals je bent!

Liefs, Henny



*Met dank aan Jentien Keijzer

donderdag 13 december 2018

Sta op!

De grens van de jaarwisseling nadert. Ik pak pen en papier en doe wat ik niet laten kan. Het gebeurt regelmatig dat ik ’s nachts wakker word en lappen tekst schrijf, woorden geef aan mijn stroom van gedachten en gevoelens. Om dan vervolgens voldaan weer in slaap te vallen. Schrijversbloed zal zijn tijd en weg vinden. Stay tuned…

Het moment dat ik deze blogtekst schrijf is zo’n typisch Hollandse druilerige dag. Het werd vanmorgen iets lichter dan het vannacht was, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Als je buiten loopt word je niet echt nat, maar helemaal droog blijf je ook niet. Zo grijs als grijs maar zijn kan. Hoe troosteloos het er buiten ook uitziet, ik zie er toch inspiratie in voor deze blog.

De weg van opstaan
Grijs, grauw, saai, mistig en koud. Die woorden pasten bij ons leven. De trouwe bloglezers weten van de dieptepunten die we als gezin meegemaakt hebben. Op de bodem van de put keken we om ons heen en zagen niets meer dan uitzichtloosheid en waren we kil en koud tot op ons bot. We keken elkaar aan en zwegen, onze woorden waren verstomd. 
Na een lange stilte kwam op een wonderlijke manier onze stem terug en spraken we zacht maar vastberaden tegen elkaar: tot hiertoe en niet verder!
Daarna stonden we op, keken omhoog waar heel in de verte het licht de put inscheen, raapten de brokstukken van ons leven bij elkaar en namen beslissingen die life changing waren.


Toen deze uitspraak van Erasmus meer en meer tot ons hart doordrong, konden we niets anders meer dan ervoor gaan zorgen dat wij en onze kinderen zijn mogen wie we zijn. We draaiden ons 180 graden om, keerden alle zogenaamde evidence based knowledge, professionals, ingesleten dogma’s en verwachtingen van anderen de rug toe en pakten de regie over ons eigen leven.

Dat had tot gevolg dat we op onbegrip stuitten, maar er gaandeweg geen enkele boodschap meer aan hadden. Dat we de stemmetjes in onszelf tegenkwamen, die slechts lucht bleken te zijn en met weinig moeite omvergeblazen werden. Ook kwamen we systemen tegen, beproefde religieuze waarheden, wetenschappelijke dogma’s, mensen die overtuigd waren van hun waarheid … niets weerhield ons ervan om onze weg te vervolgen.

Alle weerstanden werden leermomenten. Dit alles maakte ons sterker, deed ons sneller groeien, bevestigde onze keuzes en versterkte ons zelfvertrouwen. Het werd een weg van vallen en weer opstaan, lef en innerlijk leiderschap tonen, verantwoordelijkheid nemen, luisteren naar ons hart, nieuwe energie vrijmaken, de beste versie van onszelf worden en levensvreugde en geluk terugvinden.

Alles begint met een gedachte
En dat is waar we nu zijn. In de kracht van het nu. Niet wetend hoe de toekomst eruit zal zien, maar vertrouwend dat het goed zal zijn. We hebben geleerd dat de manier waarop we ons leven leven en beleven, volledig in onze eigen handen ligt. Alles begint namelijk met een gedachte. Dus welke gedachten, welke waarde je aan iemand of een gebeurtenis geeft, bepaalt hoe jij de werkelijkheid beleeft. Jouw onbewust geprogrammeerde mindset geeft betekenis aan je leven. En met dat onbewust programmeren ben je je leven lang al bezig. Door alles wat je verteld wordt, hoort, ziet en leest, vormt jouw geloof in het leven zich. Massa’s mensen hebben hun leven op angst geprogrammeerd. Angst voor heden en toekomst, maar ten diepste ook angst voor God die, zo geloven zij al dan niet bewust, het zwaard van Damocles in handen heeft en willekeurig kan toeslaan. Maar het zijn niet meer dan ingesleten gedachten die jou in de ban houden. Het heeft niets maar dan ook niets met enig waarheidsgehalte te maken. ’t Is maar wat je er zelf van maakt, welke gedachten je kiest en wat vervolgens jouw geloof wordt.

Als je dit herkent en je zit vast in gedachtepatronen en je leidt een leven wat anderen voor jou bedacht hebben: toon dan lef en sta op! Neem je natuurlijke leiderschap serieus, pak je verantwoordelijkheid, laat alle aangeleerde hulpeloosheid achter je, laat je hart spreken, leef je unieke leven zoals dat voor jou bedoeld is en wordt daarmee de beste versie van jezelf.

Dankbaar
Dankbaarheid is een van de mooiste gevoelens die je kunt koesteren. Ik ben er van overtuigd dat een dankbaar mens een enorme kracht uitstraalt, onweerstaanbaar aanstekelijk is en meer van het goede naar zich toetrekt. Ik daag je uit om eens terug te kijken op het afgelopen jaar. Ongetwijfeld zijn er momenten waar je je dankbaar over kunt voelen. Het hoeft niet altijd groots te zijn, ook hoef je je niet te meten aan anderen, maar benoem gewoon eens voor jezelf drie dingen waar je dankbaar voor bent. En ja, zeg het maar hardop. Een uitgesproken woord heeft zoveel meer kracht dan een stille gedachte. Spreek hardop voor jezelf uit, of nog mooier voor anderen, waar je dankbaar voor bent. En reken er maar op dat je hart zich gaat vullen met positieve energie. Want dat ís dankbaarheid tenslotte.

Ik ben enorm dankbaar dat we in het afgelopen jaar stappen hebben gezet. Ik ben dankbaar voor de periode van vier maanden dat we in een huurhuis in the middle of nowhere (lees: weilanden) woonden. We kwamen mentaal en fysiek los van dat wat ons vasthield. Met dat er ruimte kwam en de energie weer ging stromen, kwam er nog meer los: we zijn gaan staan voor het geluk van ons kind. En met resultaat!

Dat is het tweede waar ik me intens dankbaar voor voel: hij mag weer zijn wie hij is. Niet gemiddeld, niet in een vakje te plaatsen en niet passend onder een label. Maar wel op z’n plek tussen de dieren en in de houtwerkplaats op de zorgboerderij. Wel een kind met aanstekelijke humor en een diep gevoelsleven. Hij laat nu geen uitdagend gedrag meer zien, maar neemt ons mee naar zijn rijke innerlijk. Amazing!

Als derde punt noem ik m’n eigen persoonlijke ontwikkeling. Ook daar is ruimte voor gekomen en het komende jaar zal dat doorgaan. En pionier die ik ben, in 2019 zal een nieuwe stap worden waargemaakt. ‘Een betere wereld, begin bij jezelf’ en in dat kader zeg ik:

‘The more surrendered you are,
the more intuitive and open
to a deeper flow of knowledge you will be’.
(Judith Orloff)

Licht heeft het laatste woord
In deze donkere tijd van het jaar vieren we wereldwijd het feest van het licht. Ik zie lichtjes om me heen waarmee uitgebeeld wordt dat de duisternis niet het laatste woord heeft. Christenen van alle eeuwen hebben dit lichtfeest geclaimd om de geboorte van Jezus te gedenken. En deze tijd van het jaar is daarvoor niet gek gekozen, want Hij kwam inderdaad licht in de wereld brengen.

Hij deed waarvoor Hij gekomen was.
Ondanks alle tegenstand bleef Hij wie Hij was.

Hij had een boodschap van hoop, van licht, van verlossing en van uitzicht. Die boodschap werd Hem in die tijd niet in dank afgenomen, het kostte Hem zijn leven.


Wij gaan als gezin 2019 in met licht in ons hart. Vele malen lichter dan we ons ooit gevoeld hebben. We gaan ervoor zorgen dat dat lichtje groter wordt, dat het zich gaat verspreiden en dat we zo mogen bijdragen aan meer licht in de levens van mensen.
We gaan licht verspreiden omdat licht het laatste woord heeft en niet angst en duisternis.
Een licht wat bolwerken afbreekt en wat inspireert tot jouw unieke leven.
Om het simpele feit dat je het leven pas ten volle kunt leven als je je geaccepteerd weet.
Als je alle maskers aflegt.
Als je de reis vanuit je hoofd naar je hart maakt.
En daar God zelf ontmoet.

Dan ga je vanzelf doen waarvoor je hier gekomen bent, want je kan en wil niet anders meer.
Dan ga je groeien in hart-bewustzijn en ga je vanuit die kracht leven.
Dan ben je niet langer doelloos en onvindbaar, maar krijgt je leven doel.
En de enige juiste richting.
Dan ga je waardig leven en je naam in vrede dragen.
Want je bent er van overtuigd: mogen zijn wie je bent. Dat is pas geluk!

Ik wens je de laatste weken van 2018 alle stilte en rust die nodig zijn om thuis te raken bij jezelf. Laat het licht je hart in vuur en vlam zetten om zo waardig en in vertrouwen de drempel van het nieuwe jaar over te gaan.

Liefs van Henny

Aan het licht

Licht dat ons aanstoot in de morgen,
voortijdig licht waarin wij staan
koud, één voor één, en ongeborgen,
licht overdek mij, vuur mij aan.
Dat ik niet uitval, dat wij allen
zo zwaar en droevig als wij zijn
niet uit elkaars genade vallen
en doelloos en onvindbaar zijn.

Licht, van mijn stad de stedehouder,
aanhoudend licht dat overwint.
Vaderlijk licht, steevaste schouder,
draag mij, ik ben jouw kijkend kind.
Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen
of ergens al de wereld daagt
waar mensen waardig leven mogen
en elk zijn naam in vrede draagt.

Alles zal zwichten en verwaaien
wat op het licht niet is geijkt.
Taal zal alleen verwoesting zaaien
en van ons doen geen daad beklijft.
Veelstemmig licht, om aan te horen
zolang ons hart nog slagen geeft.
Liefste der mensen, eerstgeboren,
licht, laatste woord van Hem die leeft.

(Huub Oosterhuis)

zondag 15 april 2018

Is autisme een defect?

Als je autisme als een defect in de hersenen ziet, wordt het gedrag hoe langer hoe gestoorder. Alle hulpverlening, medicatie, theorieën en therapieën ten spijt, het gaat van kwaad tot erger.

Wat was het een verademing toen er een omslag in mijn denken kwam en ik autisme niet langer meer als stoornis of defect, maar als een ongewone atypische ontwikkeling ging zien. De verschillende ontwikkelingsgebieden van een mens met autisme verlopen anders dan bij de meeste mensen. En daardoor verloopt ook informatieverwerking anders. Trager of sneller, in ieder geval niet leeftijdsadequaat.


Zodra je stopt met alle gedrag terug te leiden naar 'het defect', wordt je relatie met je gediagnosticeerde medemens gelijkwaardiger. In plaats van te oordelen: ik ben normaal en jij bent gestoord ... ga je milder denken: we zijn allebei anders, we ontwikkelen ons allebei anders.

Onderwijs door ontwikkeling
Wordt het niet eens tijd dat we anders naar onze vastgeroeste schoolsystemen gaan kijken? Ik ben erg blij dat er momenteel heel veel in beweging is, tot aan wetsvoorstellen in de eerste en tweede kamer toe. Er zijn mensen (veelal ouders van kinderen met autisme) die bloed, zweet en tranen opofferen om 'onderwijs door ontwikkeling' van de grond te tillen. Ouders van kinderen die vaak al jaren thuis zitten. Die kennelijk niet passen in onze schoolsystemen met klassikaal onderwijs, top-down kennisoverdracht en een overload aan onnodige prikkels.
Even terzijde: wat zal thuiszitten met het zelfbeeld van deze kinderen doen? Ze worden al bestempeld als 'gestoord' (ASS = Autisme Spectrum Stoornis !, wie heeft dat woord ooit uitgevonden?), en vervolgens komen ze er gaandeweg achter dat er in de 'normale' wereld geen plaats voor hen is. En let op: vaak betreft het kinderen die al in de tienerleeftijd zijn aangekomen. Zij hebben van jongs af aan gehoord en ervaren dat ze 'anders' zijn, waardoor ze nog meer storend gedrag gingen vertonen. Waar weer op gereageerd werd met allerlei trainingen en therapieën om dat gedrag maar weer 'normaal' te krijgen. Met vaak als gevolg dat het gedrag nóg storender wordt ... we worden er gestoord van ...

Willen we het gedrag van het kind veranderen
of willen we het kind helpen zich te ontwikkelen?

Dit is de meest cruciale vraag om tot een antwoord te komen op de vraag of autisme een defect is of een vertraging en versnelling in rijping van de hersenen tegelijkertijd.

Intrinsieke motivatie
Als we uitgaan van defect, dan gaan we onderwijzen en trainen op de manier zoals we dat gewend zijn, vanuit onze systemen. En er zal best wat verandering ontstaan, omdat het kind uiteindelijk (deels) het gedrag gaat vertonen wat getraind wordt. Maar de motivatie van het kind wordt beschadigd. En daarmee zijn of haar zelfbeeld. Het kind voelt zich onbegrepen, voelt zich gedwongen en probeert toch zijn uiterste best te doen. Met agressie, angst en depressie in het vooruitzicht.

Gaan we uit van een vertraging of versnelling in de ontwikkeling, dan willen we onze kinderen helpen om zich te ontwikkelen. Vanuit het ontwikkelen van deelgebieden, ontstaat vanzelf leren.

En als iets ontwikkeld is, beklijft het ook.
Het is ontwikkeld vanuit een intrinsieke motivatie.
Dit in tegenstelling tot onderwijs, wat van buitenaf opgelegd wordt.

Gefocust op gedrag
Zo goed als alles wat ik lees en bijna alle behandelaars die ik tot op heden gesproken heb, zijn gefocust op het verstoorde gedrag van het kind. In plaats van zich te richten op een laag dieper: waar is het kind rijp voor en wat gaat er in het kind om.
Al zo lang denk ik, en de laatste tijd spreek ik dat ook uit:

ieder gedrag heeft een oorzaak,
maar wie bekommert zich nog om de oorzaak?
Wie verdiept zich erin waar bepaald gedrag vandaan komt?

Gedrag moet zich ontwikkelen en hoeft niet getraind te worden. Gedrag wat zich ontwikkelt op de juiste tijd (dat kan dus betekenen dat je kind 28 jaar is en emotioneel gedrag vertoont van een 3-jarige), zal wortel schieten. Internalisering van gedrag zal op een natuurlijke wijze ontstaan met de ontwikkeling en niet met trainen. Als we willen dat het kind het gedrag kan uitvoeren in alle relevante situaties, zal hij moeten begrijpen waar het allemaal om gaat.
Dat is helaas het tegenovergestelde van wat ik gezien heb in de 'reguliere hulpverlening'. En de gevolgen waren desastreus: agressie, medicatie, angst, eenzaamheid en depressie.

Iemand met autisme voelt, denkt en trekt conclusies. Is het dan raar dat iemand zich slecht voelt? Als hij altijd geloofd heeft dat er een defect in zijn hoofd zit, wat alleen met heel veel intensieve training mogelijk verbeterd of hanteerbaar gemaakt kan worden. Hij faalt, hoort er niet bij, voelt zich altijd een uitzondering en erger nog: hij verwerpt zichzelf.

Wat ben ik blij dat deze eye-openers op mijn pad zijn gekomen. Waar we compleet vastliepen in de 'reguliere zienswijze' op autisme (dus defect en stoornis), is het een enorme verademing om mensen zoals Martine Delfos* te ontmoeten. 
Waar de situatie met onze zoon hopeloos leek, gloort weer hoop aan de horizon.


Er bevindt zich een regenboog aan ontwikkelingsleeftijden in 1 kind.
En er staat aan de hemel een regenboog boven al onze kinderen:

Er is hoop!

Liefs van Henny

* Martine Delfos introduceerde de theorie van het Socioschema met de MAS1P (Mental Age Spectrum within 1 Person).

zaterdag 24 februari 2018

Het beste

Er zijn momenten geweest waarop ik me afvroeg voor wie ik blogs zou blijven schrijven.
Doe ik het alleen voor mezelf? Ik geef toe, een onderwerp wat me bezig houdt uitdiepen en omschrijven, is heel helpvol. De kluwen aan gedachten, de over elkaar heen buitelende meningen, alles krijgt wat meer een plek. Schrijven is helend. Echt waar!
Maar ik schrijf ook voor anderen. Ik geef de ander graag een kijkje in ons leven, in de weg die we gaan met onze zoon. Het zou anderen kunnen helpen in hun situatie. Het kan ook een middel zijn om op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen die er bij ons zijn.
Ook krijg ik soms reacties, live of via de blogsite. Dan weet ik weer even waar ik het voor doe. 


De strijd aanbinden
Wat wij zelf ook al 13 jaar lang doen, zie ik bij velen om mij heen: worstelen met de ongrijpbaarheid van autistisch gedrag en worstelen met de onkunde en het onbegrip om je heen.
De eerste worsteling is een gevecht waar je zelf niet om gevraagd hebt. Een gevecht wat begon met de geboorte van onze zoon. Het tekende mijn moederschap: vechten voor zijn leven en voor zijn welbevinden. De strijd aanbinden met zijn doofheid, zijn astma en later ook zijn autisme. En ook: de strijd aanbinden met de vele hulpverleners, met allen hun eigen mening.
En begrijp het niet verkeerd: strijden hoeft niet per definitie agressief te zijn. Strijden betekent ook 'op de bres staan voor', waakzaam zijn, zelf leren nadenken, niet over je heen laten lopen, niet klakkeloos alle adviezen opvolgen, niet domweg iedere mening accepteren, zoiets. Het heeft mij alert en scherp gemaakt. Het naïeve is er wel af :).

It's all part of the proces
Iedere rechtgeaarde ouder zoekt van nature 'het beste' voor zijn kind. Dat 'beste' kan per levensfase verschillen.
Ik zie het leven als een doorgaand groeiproces met verschillende fases. Wat ik ook geloof is dat we allen, hoofd voor hoofd, op deze aarde gekomen zijn om een levensles te leren en om die geleerde les vervolgens door te geven aan anderen. Dan heb je het over je missie, je roeping, beantwoorden aan je doel.
Ik denk daar veel over na. Was het aanvankelijk wellicht mijn les om op de bres te gaan staan voor ons kind met autisme, nu lijkt de focus te gaan verschuiven naar 'loslaten'.
Het is overigens geen nieuwe les: we moesten hem een paar dagen na zijn geboorte al bijna loslaten. Wat toen niet gebeurde, heeft mij waarschijnlijk nog strijdlustiger gemaakt: vechten voor zijn leven. Later moesten we hem op tweejarige leeftijd een beetje gaan loslaten, toen hij met de taxi naar het medisch kinderdagverblijf ging. Met autostoeltje en al. En zo kan ik nog wel even doorgaan met het benoemen van de loslaat-momenten.

Wat we hierin al 13 jaar oefenen, en wat vermoedelijk een levenslange les gaat worden, is het loslaten van dromen. Waar iedere ouder droomt van een kind wat vrolijk en blij opgroeit, richting een zelfstandig volwassen leven ... kwamen wij er al snel achter dat dat niet voor zoonlief zou gelden. 
En als je net denkt die fase gehad te hebben, dus dat je geaccepteerd hebt dat het is zoals het is, doet de werkelijkheid er nog een schepje bovenop. Dachten we eerst hem levenslang onder onze hoede te houden, werd dat later verschoven naar 'als hij volwassen is zoeken we een beschermde woonplek voor hem', is dat sinds kort: een oriëntatie voor een woonvorm voor kinderen/jongeren met autisme. 
Het is een nieuwe fase, nieuwe overwegingen, nieuwe emoties, een nieuw toekomstbeeld.
It's all part of the proces, the proces of life.


Je was nog maar een paar weken
De liefde die we voelden
Onmetelijk groot
Je ogen keken rond
Zo gevoelig
Niets ontging jou
We fluisterden in je oor
Dat we alles zouden doen om je te beschermen
We waren als leeuwen
We zouden al het kwaad weren
Nu ben je groot
Toch nog steeds gevoelig
Heel kwetsbaar
Wij zijn nog steeds jouw leeuwen
Onze liefde nog steeds onmetelijk
Maar door zorg en pijn
Blijkt ook in ons offer een grens te zijn

Waar wij niet kunnen, neemt U het alstublieft over?

Gita

Opvoedfasen
Hoe zijn we hiertoe gekomen? Eén aspect is het zo goed als stilstaan van de ontwikkelingen op diverse gebieden. Een korte uitleg:
Het opvoedproces van ieder kind kent verschillende fasen. Als basis heeft een kind veiligheid nodig om zich goed te kunnen ontwikkelen en zich dingen eigen te maken. Vanuit die veiligheid kun je je kind zijn eigen stapjes laten maken. Dit geldt voor iedere leeftijd en voor ieder kind, autistisch of niet.

Dat proces loopt normaal gesproken ongeveer zo:
- beschermen (jij doet het zelf)
- voordoen (jij doet het voor, je kind let op jou)
- samen doen (jullie doen het samen)
- ernaast lopen (je kind doet het, jij kijkt mee/coacht)
- zelfstandig (je kind doet het zelfstandig)

Op de verschillende terreinen van het leven zit je tijdens het opgroeien in verschillende fasen. De mate van zelfstandigheid van je kind hangt af van wat hij kan, van zijn karakter en van de omstandigheden en ervaringen.

Als we uitgaan van de visie op autisme, als zijnde geen stoornis, maar een versnelde en vertraagde ontwikkeling tegelijk (Martine Delfos), zien we dat veel kinderen (en ook volwassenen) heel lang in de eerste fase blijven zitten, die van bescherming. Het kan een enorme uitdaging zijn, zowel voor het kind als voor de ouders, om in de volgende fase te komen. Met het ene ontwikkelingsdoel gaat dat min of meer vanzelf, met het andere zal dat vrijwel niet gaan lukken.
Bij onze zoon zien we bijvoorbeeld zijn emotieregulering niet uit de eerste fase komen. Wat betekent dat hij NIET reguleert. Mama is zijn verlengstuk en mijn verlengstuk is hij. Dat is de emotionele binding die je als ouder met je kind hebt, je intense betrokkenheid, die bij een kind met autisme kan blijven hangen en niet overgaat naar de volgende fase.

We weten dat z
elfs de beste hulpverleners speciale trainingen krijgen om te leren omgaan met agressie, en dan nog vinden zij dit heel zwaar. En dat is dan nog zónder emotionele band, die wel tussen ouders en kind zit. En die de problematiek minstens dubbel zo zwaar maakt.
Los van de emotionele binding, op een plek waar wel bescherming en veiligheid is, zal een kind met autisme toe kunnen komen aan de andere fasen. En dat heeft hij weer nodig om te leren zelf tot op zekere hoogte zijn emoties te beheersen en ook de volgende stappen te kunnen maken.


Loslaten
Best een duidelijke uitleg zo he? Dat heeft me maanden van denken, studeren en hoofdbrekens gekost. En denk maar niet dat ik er ben. Ik bedoel: verwacht niet dat er een moment gaat komen dat ik het zodanig onder de knie heb, dat ik alle vragen kan beantwoorden.


De beste beslissingen worden genomen als je hoofd het niet meer weet,
maar je hart het antwoord al lang klaar heeft, 
en jij er aan toe bent om het te omarmen.

Waar hadden we het ook al weer over?
Loslaten ... op een andere manier vasthouden.

Liefs van Henny

zaterdag 30 december 2017

Ieder einde is een nieuw begin

Terugblikken en vooruitzien. Dat is wat veel mensen zo rond Oud & Nieuw doen.
Er kunnen van die jaarwisselingen in je leven zijn waarin je terugblikt op het voorbij gevlogen jaar en waarin je constateert dat er eigenlijk niet veel veranderd is. En ook voor het komende jaar verwacht je niets spectaculairs, het zou zo maar allemaal hetzelfde kunnen blijven.
Ik heb zulke jaarwisselingen ook gekend, maar zo niet deze keer. Er zijn niet veel jaarwisselingen in mijn leven geweest die zo stormachtig zijn en zoveel gedachten geven als deze. En gedachten schreeuwen om woorden. Bij deze.

Ieder einde is een nieuw begin
Aan het begin van 2017 hadden we net een half-jaar-opnameperiode voor onze zoon afgerond bij een kinderpsychiatrische instelling. De maanden die daarop volgden waren heftig, met opnieuw een crisis-opnameperiode van twee weken plus niet lang daarna een gebroken arm, als gevolg van een enorm explosieve driftbui.
Het herstel van deze armbreuk + het eindgesprek bij de kinderpsychiatrische instelling, wat niet veel meer perspectief bood dan uithuisplaatsing, heeft ons doen besluiten om het roer volledig om te gooien. Geen getrek meer aan ons kind, geen medicatie, geen gesprekken en therapieën, geen gefocus op zijn gedrag alleen en uiteindelijk geen school.
We zijn het anders gaan doen, 'bewust opvoeden' deed zijn entree. De mens zien als geheel, gedrag = communicatie, dieper kijken dan alleen onacceptabel gedrag, zijn mogen wie je bent, niet passend in systemen die niet-autistische mensen bedacht hebben, ons leven aanpassend aan het kind wat anders is, andere behoeften, andere uitdagingen, anders ontwikkelen.
Kortom: een volledig nieuwe manier van denken.
Zo heeft ieder einde een nieuw begin in zich.

Dit is in een notendop het proces waar we tot op de dag van vandaag in zitten. En wat het gevolg tot nu toe is? Een kind wat zich begrepen voelt en wat derhalve te hanteren is, gevoelens die geuit worden, emoties die begrepen worden, trauma's die een naam krijgen en waar tijd en aandacht aan gegeven mag worden.
Het gevolg is ook: ouders die weer langzaamaan in hun kracht komen te staan en die wat meer vertrouwen in hun eigen kunnen beginnen te krijgen. Die ook aan traumaverwerking kunnen gaan beginnen.
Door de afgelopen jaren waren wij als ouders behoorlijk ver bij onszelf vandaan gereisd, mede veroorzaakt door het slaafs achteraan lopen van 'de hulpverlening'. Hoeveel mensen hebben zich de afgelopen 13 jaar al in zoonlief verdiept? Hoeveel gesprekken hebben we al gevoerd? Ordners vol met verslagen hebben we eraan overgehouden. Ons kind heeft een persoonlijk archief om U tegen te zeggen.
En op dit punt aangekomen kan ik wel zeggen: alles wat we meegemaakt hebben, heeft gezorgd dat we gekomen zijn waar we nu zijn. Het heeft ons kritisch, bewust, zelfstandig en sterk gemaakt. De reis van ons hoofd naar ons hart is begonnen: rust, onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid, een open klimaat en een veilig gezinsleven staan nu boven aan ons prioriteitenlijstje.
Daarentegen zijn 'van-alles-moeten', gedrag beheersbaar maken, aanpassen aan de theorieën en heersende meningen van de lijst geschrapt.

Wat ook bijzonder is: vanaf het moment dat we gaandeweg besloten om het roer om te gooien, ontmoetten we mensen die ons daarin begrepen, steunden en verder hielpen. De veelal (onbewust) ervaren eenzaamheid van weleer, maakte plaats voor respect, begrip en vertrouwen.

Een nieuwe wereld is voor ons opengegaan.
Een wereld waarin ons kind mag zijn wie hij ten diepste is.
Want mogen zijn wie je bent ... dat is pas geluk!


Verhuizing
O ja, en vorige week zijn we ook nog verhuisd :)
Niet dat dat geen voeten in de aarde had, maar ik merk toch dat het niet zo'n emotionele impact heeft als het veranderingsproces met betrekking tot de benadering van zoonlief.
We hebben ons huis, waar we 18 jaar gewoond hebben, verkocht. We wonen nu tijdelijk in een voormalige boerderij en hopen in april/mei 2018 ons nieuwe huis te betrekken. Evengoed is het een rollercoaster van emoties en gebeurtenissen. Het grote verschil is dat dit zich in een veel kortere periode afspeelt, terwijl het bewuster gaan opvoeden een veel langzamer proces is, wat nog dagelijks nieuwe uitdagingen geeft en wat nog wel even zal doorgaan.

Afscheid nemen van een huis waarin we zoveel met elkaar hebben meegemaakt, voelt als een amputatie. Maar wel een geamputeerd deel wat weer gaat aangroeien. Wellicht niet in onze huidige woonsituatie, maar wel straks in ons nieuwe huis.

Ik ben ervan overtuigd dat daar waar de energie van onvoorwaardelijke liefde en veiligheid vrij kan stromen, je je overal thuis kunt voelen.

Het ultieme bewijs loopt hier rond: een zoon met pittig autistisch gedrag, die toch alle veranderingen heel goed oppakt. Terwijl je zou kunnen denken dat alle basisveiligheid hem is ontnomen. Maar ondanks alle drukte van verhuizen, hebben we rust, aandacht en positieve energie bovenaan het prioriteitenlijstje laten staan. Zijn gedrag is niet veel anders dan in de oude situatie. En ... gedrag = communicatie. Voor ons weer een bevestiging dat we ons kind + onszelf in het afgelopen jaar teruggevonden hebben!

Religie is uit, geloven blijft in
Welke rol speelt ons geloof in God in bovenstaande gebeurtenissen? Wat is hierin onze groei geweest in het afgelopen jaar?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik alle woorden die ik opschreef om dit proces te omschrijven, al tig keer heb vervangen. Reden is dat ik blijf zoeken naar woorden die het dichtst komen bij het wezen van de zaak: religie is uit, geloven blijft in.
Met andere woorden: wij zijn klaar met een kerk, met de manier waarop veel christenen hun geloof handen en voeten geven, met de ellenlange niet-bij-de-tijdse preken en liederen, met de manier waarop kerkdiensten worden vormgegeven, met alle wetten en regels waaraan je leven moet voldoen voordat je voor 'echt' wordt aangezien, met alle soorten bedachte vormen waarbij je je thuis zou moeten voelen ... zoiets.
Daarbij kijken we met respect en jaloersheid naar die mensen die hun vrede vinden in een geloof in dezelfde God, maar wat zo geheel anders vorm krijgt dan hoe wij dat van jongs af aan gewend zijn. Puur en echt. Menselijk en goddelijk tegelijk. 'More like Jesus'.

Met God zijn we niet klaar. Wel zoeken we naar nieuwe verbindingen met God, naar een nieuwe en eigentijdse manier van geloven, naar hoop, liefde, vrede en perspectief.
Wij hebben dit alles niet gevonden in het bidden om oplossingen, want die gebeden zijn ter plekke nooit verhoord. Die manier van bidden hoort wat ons betreft bij een instandhouden van een religie, waarvan je je kunt afvragen of het bevinding of psychologie is.
Ons geloven is geen zoeken naar een antwoord, naar een oplossing. Het antwoord ligt geheel buiten onszelf, buiten dit aardse leven.
Wij hebben de waarheid niet. Alleen God is waarheid.
Wij zien wel een duidelijke lijn in ons leven. De dingen gebeuren niet bij geval. Mensen liepen niet toevallig een poosje met ons op en verdwenen weer op tijd uit ons leven. Daarbij hebben wij onze eigen verantwoordelijkheid genomen, voor de volle 100%, we waren anders nooit gekomen waar we nu zijn.
We danken God voor de inzichten die we helder kregen, dat we afscheid hebben kunnen nemen van die mensen met hun 'wetenschappelijke waarheden', dat we boeken en muziek ontdekten die veel, heel veel, voor ons betekent hebben. En dat zullen blijven doen.
We danken God ook dat wij dit bewustwordingsproces, ook in het afgelopen jaar, samen beleefd hebben. Ieder op z'n eigen manier, maar toch wel samen-op, samen zoeken en begrijpen van elkaar. En dat dit geen vanzelfsprekendheid is, realiseren we ons dagelijks.

Uitzien
Zo blijven we staande in een turbulente tijd, temidden van een turbulente wereld. Uitziend naar nog meer persoonlijke groei, voor ons en onze kinderen. Maar vooral uitziend naar het nieuwe leven wat na dit leven op ons en onze kinderen wacht. Dan zullen we God ontmoeten zoals hij werkelijk is: veel groter en heerlijker dan wij mensen ooit bij elkaar kunnen theologiseren.

Ik denk aan de tekst uit de Bijbel die ons enorm bemoedigd en bevestigd heeft:

"Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd, laat het verleden nu rusten.
Zie, ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het - heb je het nog niet gemerkt?
Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis."
(Jesaja 43:18 en 19)

Is deze belofte voor ons in 2017 al in vervulling gegaan? Verwachten wij in 2018 nog meer van dit nieuwe? Die weg door de woestijn, die rivier in de wildernis?
Ons antwoord daarop is voluit: ja!


So take heart
Let His love lead us through the night

Hold on to hope
And take courage again

Dus houd moed
Laat Zijn liefde ons door de nacht leiden
Houd hoop
En wordt weer moedig

Ik wens je een goede jaarwisseling.

liefs van Henny