woensdag 24 augustus 2016

Loslaten

Soms komt het weer zo levensgroot op je afstormen... het loslaten van je kind. Of het nou gaat om het wegbrengen naar groep 1 van de basisschool of dat je kind voor 't eerst naar de middelbare school fietst... wennen doet het nooit. Volgens mij blijf je het altijd voelen.

Op dit moment moeten wij ons kind loslaten omdat hij tijdelijk opgenomen is in een kinder- en jeugdpsychiatrische instelling. Hij slaapt daar vijf nachten per week en gaat vandaar ook 's morgens naar school. En ondertussen zit ik thuis op de bank en heb totaal geen idee hoe het allemaal verloopt. Als dat geen loslaten is...!

Toch mooi om te merken dat je zo'n hechte band met je kind hebt. Ondanks alles wat gebeurd is, want je kind laten opnemen gaat niet van de ene op de andere dag. Maar toch, je kan elkaar niet missen. Wij hem niet en hij ons niet. Ondanks dat hij het moeilijk vindt om zijn emoties te uiten, merken we aan alles dat hij ons mist. Zeker bij het wegbrengen of als we op bezoek komen. Afscheid nemen blijft erg moeilijk.


En al je zorgen loslaten. Ook zo'n ding. Steeds tegen jezelf zeggen dat je de juiste keuzes maakt. Dat het moeilijk is, maar dat het alleen maar beter kan worden. Juist dát loslaten, vraagt van mij de meeste energie. Het 'denkwerk', om het zo maar eens te noemen. Het continue keuzes maken, je steeds maar weer afvragen hoe dingen gaan zoals ze lopen, wat zijn aandeel is en wat ons aandeel is.

En dan heb je nóg een loslaten, namelijk wat de buitenwereld denkt en zegt. Gelukkig veelal positief en meelevend. Toch proef je ook regelmatig dat mensen zo hun eigen gedachten hebben. Wat een zegen dat er mensen zijn die 'onze situatie nemen zoals het is', en er gewoon voor je zijn. Geen mening, geen oordeel, geen ongevraagde adviezen, ... 
Want als mens ben je kwetsbaar. En je kwetsbaarheid is het sterkst in fases van je leven waarin alles op z'n kop staat. Zolang je je leven maar onder controle hebt, is er niet veel aan de hand. Maar zodra stormen opsteken en zelfs muren omvallen, juist dan ben je vatbaar en kwetsbaar. Het kunnen loslaten in zulke periodes, verandert je voorgoed. Vandaar dat het ook zo'n waarheid is:

Bomen die stormen hebben verdragen, zijn het diepst geworteld.

Maar dat zie je pas achteraf... op dit moment zitten we er middenin.

Wat doe ik om los te laten? Ik merk dat ik mezelf allereerst zoveel mogelijk wil overtuigen en laten informeren dat het wel goed gaat. Dat de dingen waar ik geen zicht op heb, goed gaan. Dan merk ik dat ik een klein beetje meer lucht krijg en een klein beetje kan loslaten.
Vervolgens zoek ik afleiding. Dingen doen waar ik blij van wordt. Het liefst dingen waarbij ik niet veel kan nadenken, kan tobben. Want gedachten zet je niet zomaar even stil, behalve als je je moet concentreren op iets anders wat je volledige aandacht nodig heeft.
Hoewel... voor me uitstaren en gebeurtenissen de revue laten passeren, kan ook helend zijn.
En voor mij is schrijven ook loslaten. Dingen op een rijtje zetten, verwoorden,... voor mij werkt het verhelderend. Soms krijg je zomaar nieuwe inzichten, nieuwe waarheden, opnieuw loslaten!

Verder is voor mij de wetenschap dat God alle dingen in zijn handen houdt, hét loslaten. Soms een hele worsteling, maar meestal geeft het zoveel vertrouwen, dan ik blijmoedig de dag weer in kan gaan!

En dan nog een laatste gedachte: hebben wij recht op onze kinderen? Hebben wij er recht op om hen zo krampachtig vast te houden, dat het pijn doet als er aan ze getrokken wordt?
Een gedachte om mee te nemen: als ouders mag je je kind een aantal jaren het beste meegeven voor hun verdere leven. Maar het doel daarvan is: zelfstandigheid.

Een uniek en zelfstandig kind, dát is wat je wilt bereiken.
Dus... loslaten hoort daarbij! 


Loslaten. Vanuit je eigen mogelijkheden en kracht, lukt het je misschien wel nooit. Met enkele tools en handvaten, lukt het je misschien beter. Met een onbegrensd vertrouwen "Vader, wat U doet is goed", lukt het het allerbeste!

Liefs van Henny

2 opmerkingen:

  1. Hoi,dat moet best heftig zijn voor jou?
    Ben je blog pas gaan volgen,snap wat je bedoelt.
    Ik vind loslaten ontzettend moeilijk,jongste gisteren weer naar school naar de 2e van havo hele andere klas.
    Heeft pdd-nos kan dan wel honderd keer denken zal het wel goed gaan.
    Lieve groet,
    Wendy

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ook voor jou sterkte Wendy! Wij zeggen wel eens: het zal nooit normaal worden en het went nooit... Maar aan de andere kant staan we soms ook voor positieve verrassingen. Dat houdt het in evenwicht!
      Hartelijke groet, Henny

      Verwijderen