woensdag 23 november 2016

Onvoorwaardelijke liefde


Fantastisch als je mensen treft die het vermogen hebben om vanuit het autistische brein van hun medemens te kijken en te denken. Mensen die zich zover kunnen inleven in hun medemens met autisme, dat die persoon zich niet alleen voelt. Het kind of de volwassene met autisme voelt zich gezien, begrepen en onvoorwaardelijk geliefd.

Ellen Notbohm is zo iemand. Zelf moeder van een zoon met autisme, columniste en schrijfster van een aantal boeken. Stuk voor stuk boeken waaruit blijkt dat zij de kunst verstaat van het zich verplaatsen in haar autistische medemens.
In het boekje "10 dingen die je zou moeten weten over kinderen met autisme" legt zij de essentiële dingen uit die een kind met autisme zelf meestal niet goed kan vertellen of uitleggen. De mensen die om dit kind heen staan zullen na het lezen van dit boekje het kind beter begrijpen en zo helpen in een wereld die voor hen vaak te ingewikkeld is.

1. Ik ben een kind; ik heb autisme maar ben niet in de eerste plaats autistisch
2. Mijn zintuigen zijn in de war
3. Begrijp het verschil tussen niet willen (ik kies ervoor iets niet te doen) en niet kunnen (ik kan het niet doen)
4. Ik denk concreet. Dat betekent dat ik heel letterlijk neem, wat er gezegd wordt
5. Let op alle manieren waarop ik probeer te communiceren
6. Ik ben visueel georiënteerd
7. Richt je op wat ik kan en bouw daarop voort, in plaats van op wat ik niet kan
8. Help me met mensen om te gaan
9. Probeer erachter te komen wat mijn woedeaanvallen veroorzaakt
10. Hou onvoorwaardelijk van me

Alle punten vind ik ongelooflijk belangrijk. Toch zou ik punt 10 op de eerste plaats willen zetten.

Hou onvoorwaardelijk van me.


Als je eenmaal accepteert dat je kind anders zal zijn,
niet beter of slechter - maar gewoon anders -
dat is de eerste stap.

Als er onvoorwaardelijke liefde bestaat, dan moet er ook voorwaardelijke liefde bestaan. Dat betekent dat liefde aan voorwaarden gebonden is. Dus: ik hou alleen van jou als ...
Het voorwaardelijk maken van liefde is gebaseerd op een gevoel van superioriteit: de ander heeft mijn liefde harder nodig dan andersom. Oftewel: mijn liefde is meer waard. En daarmee kan ik gedrag afdwingen van die ander. 
Daarmee zeggen we ook dat we dat specifieke gedrag van die ander nodig hebben. We ervaren de noodzaak om het gedrag van de ander te sturen om te kunnen leven zoals we willen leven. We ervaren de behoefte om het gedrag van anderen te controleren om zelf gelukkig te kunnen zijn. Dat de ander zich naar onze zin gedraagt, is een voorwaarde om zelf gelukkig te kunnen zijn. Een voorwaarde om van ons eigen leven, en dus van onszelf, te kunnen houden. En daarmee wordt de liefde voor onszelf dus ook voorwaardelijk.


Natuurlijk zal iedere rechtgeaarde ouder zeggen dat hij of zij van zijn of haar kind houdt. Ongeacht wat het kind doet of niet doet. Ongeacht wat het bereikt in het leven of niet bereikt. Natuurlijk...

Tot het zover komt dat je met je handen in het haar zit. Dat je het gevoel hebt met je rug tegen de muur te staan. Dat je je kind vergelijkt met andere kinderen van zijn/haar leeftijd, of met broertjes en zusjes. Wat blijft er dan nog over van het onvoorwaardelijke?
Ik zal eerlijk zeggen: het is voor mij soms echt een strijd. Ik houd zielsveel van m'n kind, zou hem voor geen goud willen missen... maar als het heel erg moeilijk wordt met zijn gedrag, dan zou ik toch wel eens willen... (en snel houd ik m'n mond dicht of probeer ik m'n gedachten een andere kant op te sturen).

Onvoorwaardelijk.
Zonder voorwaarden of eisen te stellen.
Zonder aarzeling.
Absoluut, bepaald, blind, volstrekt, zeker,
zonder bedenkingen, zonder enig gebrek of voorbehoud,...

Ik ben zo blij dat ik weet dat God onvoorwaardelijk van ons houdt. Wát we ook denken, doen of zeggen, Hij blijft trouw. Vanuit dat geloof mag ik leven en kan ik mijn kind onvoorwaardelijk liefhebben.

Dankzij zijn hemelse Vader!

Liefs van Henny

Geen opmerkingen:

Een reactie posten