zondag 23 juli 2017

Bewust van jouw unieke kind

Over hechting, veilig of niet, is veel gepubliceerd. Ook zijn er mogelijkheden die onderzoeken of een kind wel of niet goed gehecht is. Uitgangspunt daarvoor zijn gemiddelden. Een woord waar ik in de loop van de tijd wat allergisch voor geworden ben. Want wát is gemiddeld? Wie bepaalt wat gemiddeld is?
Elke diagnose op basis van DSM (hét handboek wat in de psychiatrie gebruikt wordt om diagnoses te stellen) betekent dat een mens vergeleken wordt met anderen, met het gemiddelde. Vanuit die norm wordt bepaald of iemand zich 'normaal' dan wel 'ab-normaal' gedraagt. Als je je niet volgens de norm gedraagt, heb je een stoornis of afwijking en word je daarmee gelabeld. Wel zo 'makkelijk', want voor iedere afwijking is wel een gebruiksaanwijzing beschikbaar. Maar zijn we dan klaar?
Wat geven we onze kinderen door?
Wat ik om me heen zie, is de enorme druk die mensen ervaren vanuit de samenleving. De status waaraan je moet voldoen, de gemiddelden waaraan het gedrag van een kind moet voldoen, de cijfers die toch minimaal op school gehaald moeten worden, het salaris wat toch minimaal verdiend moet worden wil het leven vol te houden zijn, en ga zo maar door.
Ik ben er van overtuigd dat al deze factoren een cruciale rol spelen in de manier waarop ouders met hun kinderen omgaan. Veelal onbewust leggen ze de druk die ze zelf ervaren, op hun kinderen. En als die druk niet bewust op hun kinderen gelegd wordt, dan voelen kinderen die druk haarscherp aan.

Hebben wij als ouders wel door wat we zonder woorden
communiceren naar onze kinderen?
En beseffen we wel wat we mét woorden doorgeven aan onze kinderen?
In hoeverre voeren we de druk zelf zo op,
dat het kind er bijna of helemaal onder bezwijkt?

Met als resultaat: gedrag wat afwijkt van het gemiddelde. En dan vragen we ons af hoe het toch zo kan zijn dat er tegenwoordig zoveel kinderen 'anders zijn dan anderen', hoe er tegenwoordig zoveel etiketjes geplakt worden en de wachtlijsten bij GGZ instellingen zo enorm lang zijn.

Word je bewust!
Word je bewust van je levenshouding.
Word je bewust van je hollen, vliegen en jagen.
Word je bewust van de onzinnige druk die de samenleving op je legt.
Word je bewust van de wetten en regels waar je denkt aan te moeten voldoen.
Word je bewust van de zin maar ook van de onzin van onze godsdienstigheid, die mijlenver afstaat van wat datgene wat God ooit bedoeld heeft voor de mensheid.
Word je bewust van de slaafsheid van ons reguliere schoolsysteem.

En het allerbelangrijkste: word je bewust van de uniekheid van jouw eigen kind.

Misschien is het zo langzamerhand wel mijn stokpaardje aan het worden, maar ik ben er zo ten volle van overtuigd dat mogen zijn wie je ten diepste bent, pas echt geluk is!

Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat we door een goede hechting van ons kind, alle problemen in latere jaren kunnen voorkomen. Er blijven psychiatrische uitdagingen bestaan. Veilig of onveilig gehecht, iemand met autisme zal zich op een andere manier ontwikkelen dan iemand zonder autisme.
Wel denk ik dat veel gedragsproblemen sterk kunnen verminderen of zelfs helemaal kunnen worden voorkomen, door naar jouw unieke kind te luisteren.

Ga er maar rustig vanuit dat jouw kind kan vertellen
waar zijn of haar grenzen en behoeften liggen.
Daar stelselmatig overheen gaan, lokt veel narigheid uit.

Ieder kind is uniek, is een heelheid van zichzelf en hoeft niet gerepareerd te worden. Hoe mensen zich gedragen is onderdeel van hun persoonlijkheid en karakter. Iedereen gedraagt zich anders, heeft een eigen leerstijl en een eigen temperament. Daarachter gaan innerlijke drijfveren schuil. En dan ben je bij de basis van je kind, het diepste kamertje van zijn of haar hart. Ben je daar wel eens geweest?
Uniek kind versus stoornis
Nog even terugkomend op het 'normale' of 'ab-normale' gedrag: een kind met het gemiddelde vergelijken doet geen recht aan de uniciteit van de mens. Door wel uit te gaan van uniciteit, dus uitgaan van alleen het individu, komen de unieke drijfveren van het individu tot hun recht.

Een vooraanstaand wetenschapper, die tegen de gangbare (gemiddelde!) stroom durft in te roeien is W.L. Bastiani. "Als iemand handelt vanuit zijn unieke natuur is een label als ADD, ADHD of autisme vaak onterecht, daar dit in relatie wordt gebracht met een stoornis en alle daaraan gelegen beperkingen.
Ongewenste gedragingen zoals overdreven acties, vaak rebels van aard, zijn een uiting van frustratie door het onbegrepen blijven door zijn of haar omgeving. Elke tegenwerking, ontkenning dan wel blokkering levert een frustratie op, dat zich bijvoorbeeld uit door boosheid en wangedragingen. Deze zichtbare frustraties worden zichtbaar en de buitenwereld bestempelt deze gedragingen als irritant, abnormaal of zelfs asociale gedragingen."

Ik word zo blij als ik dit lees! En ja, wij tobben al jaren met buitensporig, irritant, agressief en buitengemiddeld gedrag. En ja, ook wij hebben dit jarenlang gezien als zijnde 'autistisch', een stoornis die niet over zal gaan. En dat is ook de waarheid.

Maar er zijn ontwikkelingen. En die zijn niet bij ons kind begonnen, maar die zijn begonnen toen er bij ons als ouders een bewustwordingsproces in gang werd gezet.
Pas dan kan je doordringen tot in het diepste kamertje van het hart van je kind. En wat vind je daar?

Je bent zo mooi anders dan ik.
Niet meer of minder maar zo mooi anders.
Ik zou je nooit anders dan anders willen.
 
Hans Andreus

Liefs van Henny

1 opmerking:

  1. Mooi Henny. En wat heeft jullie bewustwording als ouders opgeleverd voor jullie kind? Zie je ook ander gedrag hierdoor ontstaan?

    BeantwoordenVerwijderen