donderdag 13 december 2018

Sta op!

De grens van de jaarwisseling nadert. Ik pak pen en papier en doe wat ik niet laten kan. Het gebeurt regelmatig dat ik ’s nachts wakker word en lappen tekst schrijf, woorden geef aan mijn stroom van gedachten en gevoelens. Om dan vervolgens voldaan weer in slaap te vallen. Schrijversbloed zal zijn tijd en weg vinden. Stay tuned…

Het moment dat ik deze blogtekst schrijf is zo’n typisch Hollandse druilerige dag. Het werd vanmorgen iets lichter dan het vannacht was, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Als je buiten loopt word je niet echt nat, maar helemaal droog blijf je ook niet. Zo grijs als grijs maar zijn kan. Hoe troosteloos het er buiten ook uitziet, ik zie er toch inspiratie in voor deze blog.

De weg van opstaan
Grijs, grauw, saai, mistig en koud. Die woorden pasten bij ons leven. De trouwe bloglezers weten van de dieptepunten die we als gezin meegemaakt hebben. Op de bodem van de put keken we om ons heen en zagen niets meer dan uitzichtloosheid en waren we kil en koud tot op ons bot. We keken elkaar aan en zwegen, onze woorden waren verstomd. 
Na een lange stilte kwam op een wonderlijke manier onze stem terug en spraken we zacht maar vastberaden tegen elkaar: tot hiertoe en niet verder!
Daarna stonden we op, keken omhoog waar heel in de verte het licht de put inscheen, raapten de brokstukken van ons leven bij elkaar en namen beslissingen die life changing waren.


Toen deze uitspraak van Erasmus meer en meer tot ons hart doordrong, konden we niets anders meer dan ervoor gaan zorgen dat wij en onze kinderen zijn mogen wie we zijn. We draaiden ons 180 graden om, keerden alle zogenaamde evidence based knowledge, professionals, ingesleten dogma’s en verwachtingen van anderen de rug toe en pakten de regie over ons eigen leven.

Dat had tot gevolg dat we op onbegrip stuitten, maar er gaandeweg geen enkele boodschap meer aan hadden. Dat we de stemmetjes in onszelf tegenkwamen, die slechts lucht bleken te zijn en met weinig moeite omvergeblazen werden. Ook kwamen we systemen tegen, beproefde religieuze waarheden, wetenschappelijke dogma’s, mensen die overtuigd waren van hun waarheid … niets weerhield ons ervan om onze weg te vervolgen.

Alle weerstanden werden leermomenten. Dit alles maakte ons sterker, deed ons sneller groeien, bevestigde onze keuzes en versterkte ons zelfvertrouwen. Het werd een weg van vallen en weer opstaan, lef en innerlijk leiderschap tonen, verantwoordelijkheid nemen, luisteren naar ons hart, nieuwe energie vrijmaken, de beste versie van onszelf worden en levensvreugde en geluk terugvinden.

Alles begint met een gedachte
En dat is waar we nu zijn. In de kracht van het nu. Niet wetend hoe de toekomst eruit zal zien, maar vertrouwend dat het goed zal zijn. We hebben geleerd dat de manier waarop we ons leven leven en beleven, volledig in onze eigen handen ligt. Alles begint namelijk met een gedachte. Dus welke gedachten, welke waarde je aan iemand of een gebeurtenis geeft, bepaalt hoe jij de werkelijkheid beleeft. Jouw onbewust geprogrammeerde mindset geeft betekenis aan je leven. En met dat onbewust programmeren ben je je leven lang al bezig. Door alles wat je verteld wordt, hoort, ziet en leest, vormt jouw geloof in het leven zich. Massa’s mensen hebben hun leven op angst geprogrammeerd. Angst voor heden en toekomst, maar ten diepste ook angst voor God die, zo geloven zij al dan niet bewust, het zwaard van Damocles in handen heeft en willekeurig kan toeslaan. Maar het zijn niet meer dan ingesleten gedachten die jou in de ban houden. Het heeft niets maar dan ook niets met enig waarheidsgehalte te maken. ’t Is maar wat je er zelf van maakt, welke gedachten je kiest en wat vervolgens jouw geloof wordt.

Als je dit herkent en je zit vast in gedachtepatronen en je leidt een leven wat anderen voor jou bedacht hebben: toon dan lef en sta op! Neem je natuurlijke leiderschap serieus, pak je verantwoordelijkheid, laat alle aangeleerde hulpeloosheid achter je, laat je hart spreken, leef je unieke leven zoals dat voor jou bedoeld is en wordt daarmee de beste versie van jezelf.

Dankbaar
Dankbaarheid is een van de mooiste gevoelens die je kunt koesteren. Ik ben er van overtuigd dat een dankbaar mens een enorme kracht uitstraalt, onweerstaanbaar aanstekelijk is en meer van het goede naar zich toetrekt. Ik daag je uit om eens terug te kijken op het afgelopen jaar. Ongetwijfeld zijn er momenten waar je je dankbaar over kunt voelen. Het hoeft niet altijd groots te zijn, ook hoef je je niet te meten aan anderen, maar benoem gewoon eens voor jezelf drie dingen waar je dankbaar voor bent. En ja, zeg het maar hardop. Een uitgesproken woord heeft zoveel meer kracht dan een stille gedachte. Spreek hardop voor jezelf uit, of nog mooier voor anderen, waar je dankbaar voor bent. En reken er maar op dat je hart zich gaat vullen met positieve energie. Want dat ís dankbaarheid tenslotte.

Ik ben enorm dankbaar dat we in het afgelopen jaar stappen hebben gezet. Ik ben dankbaar voor de periode van vier maanden dat we in een huurhuis in the middle of nowhere (lees: weilanden) woonden. We kwamen mentaal en fysiek los van dat wat ons vasthield. Met dat er ruimte kwam en de energie weer ging stromen, kwam er nog meer los: we zijn gaan staan voor het geluk van ons kind. En met resultaat!

Dat is het tweede waar ik me intens dankbaar voor voel: hij mag weer zijn wie hij is. Niet gemiddeld, niet in een vakje te plaatsen en niet passend onder een label. Maar wel op z’n plek tussen de dieren en in de houtwerkplaats op de zorgboerderij. Wel een kind met aanstekelijke humor en een diep gevoelsleven. Hij laat nu geen uitdagend gedrag meer zien, maar neemt ons mee naar zijn rijke innerlijk. Amazing!

Als derde punt noem ik m’n eigen persoonlijke ontwikkeling. Ook daar is ruimte voor gekomen en het komende jaar zal dat doorgaan. En pionier die ik ben, in 2019 zal een nieuwe stap worden waargemaakt. ‘Een betere wereld, begin bij jezelf’ en in dat kader zeg ik:

‘The more surrendered you are,
the more intuitive and open
to a deeper flow of knowledge you will be’.
(Judith Orloff)

Licht heeft het laatste woord
In deze donkere tijd van het jaar vieren we wereldwijd het feest van het licht. Ik zie lichtjes om me heen waarmee uitgebeeld wordt dat de duisternis niet het laatste woord heeft. Christenen van alle eeuwen hebben dit lichtfeest geclaimd om de geboorte van Jezus te gedenken. En deze tijd van het jaar is daarvoor niet gek gekozen, want Hij kwam inderdaad licht in de wereld brengen.

Hij deed waarvoor Hij gekomen was.
Ondanks alle tegenstand bleef Hij wie Hij was.

Hij had een boodschap van hoop, van licht, van verlossing en van uitzicht. Die boodschap werd Hem in die tijd niet in dank afgenomen, het kostte Hem zijn leven.


Wij gaan als gezin 2019 in met licht in ons hart. Vele malen lichter dan we ons ooit gevoeld hebben. We gaan ervoor zorgen dat dat lichtje groter wordt, dat het zich gaat verspreiden en dat we zo mogen bijdragen aan meer licht in de levens van mensen.
We gaan licht verspreiden omdat licht het laatste woord heeft en niet angst en duisternis.
Een licht wat bolwerken afbreekt en wat inspireert tot jouw unieke leven.
Om het simpele feit dat je het leven pas ten volle kunt leven als je je geaccepteerd weet.
Als je alle maskers aflegt.
Als je de reis vanuit je hoofd naar je hart maakt.
En daar God zelf ontmoet.

Dan ga je vanzelf doen waarvoor je hier gekomen bent, want je kan en wil niet anders meer.
Dan ga je groeien in hart-bewustzijn en ga je vanuit die kracht leven.
Dan ben je niet langer doelloos en onvindbaar, maar krijgt je leven doel.
En de enige juiste richting.
Dan ga je waardig leven en je naam in vrede dragen.
Want je bent er van overtuigd: mogen zijn wie je bent. Dat is pas geluk!

Ik wens je de laatste weken van 2018 alle stilte en rust die nodig zijn om thuis te raken bij jezelf. Laat het licht je hart in vuur en vlam zetten om zo waardig en in vertrouwen de drempel van het nieuwe jaar over te gaan.

Liefs van Henny

Aan het licht

Licht dat ons aanstoot in de morgen,
voortijdig licht waarin wij staan
koud, één voor één, en ongeborgen,
licht overdek mij, vuur mij aan.
Dat ik niet uitval, dat wij allen
zo zwaar en droevig als wij zijn
niet uit elkaars genade vallen
en doelloos en onvindbaar zijn.

Licht, van mijn stad de stedehouder,
aanhoudend licht dat overwint.
Vaderlijk licht, steevaste schouder,
draag mij, ik ben jouw kijkend kind.
Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen
of ergens al de wereld daagt
waar mensen waardig leven mogen
en elk zijn naam in vrede draagt.

Alles zal zwichten en verwaaien
wat op het licht niet is geijkt.
Taal zal alleen verwoesting zaaien
en van ons doen geen daad beklijft.
Veelstemmig licht, om aan te horen
zolang ons hart nog slagen geeft.
Liefste der mensen, eerstgeboren,
licht, laatste woord van Hem die leeft.

(Huub Oosterhuis)