dinsdag 8 januari 2019

Jezelf zijn is goed genoeg

Geef jij jezelf toestemming om te mogen zijn wie je werkelijk bent? En ga jij zo ook om met de mensen om je heen? Dit zijn vragen waar je heel makkelijk een antwoord op zou kunnen geven. Maar ik daag je uit om eens even stil te staan en een laag dieper te gaan.

Ben je wel echt wie je denkt te zijn?

Ik geloof dat de mens een ziel heeft. Een diepe kern, een blauwdruk van jou als mens. Precies zoals je bedoeld bent, helemaal uniek, van jou is er geen tweede. Vrede, geluk en gezondheid liggen diep verscholen in jou.
Om die pure kern heen ontwikkelt zich jouw persoonlijkheid. Ook wel ego genoemd. Al vanaf het prilste begin van jouw leven doe je indrukken op, leer en ontwikkel je, maar raak je helaas ook beschadigd. Dit proces gaat een leven lang door. Zo vormt zich jouw ego, waar op zich niks mis mee is, want daarmee functioneren we in ons dagelijks leven.

Waar het mis gaat
Het gaat pas mis als we ons identificeren met ons ego. Geen onderscheid maken tussen ziel en ego brengt veel verwarring. Je denkt dat je je carrière bent, je status, je geld, je relatie, je karaktertrekken, je aangeleerde gedrag, je diagnose, je opvattingen, je religie of je uitgebalanceerde mening. Als er dan iets mis gaat in één van die sferen, gaat het ook helemaal mis met jou. Want wie ben je nog zónder die ander, zónder je baan, zónder je religie? Het voelt als mislukken, als falen en als tekortschieten. Je zit verstrikt in je emoties en in allerhande identificaties. Met als gevolg een enorme verharding, een strakker aantrekken van regels en dogma's, een controle drang van heb ik jou daar en verkilde liefde.


Maar je bent zoveel meer dan dat!
Je bent uniek, van jou is er geen tweede.

Jezelf zijn is goed genoeg


Acceptatie is het sleutelwoord
Dit is de reden dat ik altijd weerstand gevoeld heb bij de aanduiding dat iemand 'autistisch is'. Ik corrigeerde dat altijd naar 'hij heeft autisme'. En nu snap ik ook waarom ik dat onbewust deed: in het kader van ziel en persoonlijkheid is dat helemaal juist. Ten diepste is ook iemand met een diagnose perfect volmaakt, precies zo gemaakt zoals hij of zij bedoeld is. Misschien niet perfect in de zin zoals wij mensen graag zien, maar wel perfect zoals de Schepper hem of haar voor ogen had. Misschien wel met een super-hooggevoelige geest, misschien wel met een extreem hoge intelligentie, misschien wel met een IQ onder de 50, misschien wel met een kluizenaars-DNA, misschien wel met andere gevoelens op seksueel gebied … whatever, zie jezelf of je naaste als een unieke ziel. En kijk verder dan alles wat in jouw ogen niet klopt. Want alle maatstaven zijn menselijk. Alle gemiddelden en afwijkingen worden gemeten met menselijke maten. En iemand die het voor de buitenwereld 'gemaakt heeft', heeft diep in zichzelf misschien wel een blauwdruk die een totaal afwijkend patroon geeft. Zo iemand is dus zichzelf niet en kan zich diep ongelukkig voelen. Verkijk je niet op de buitenkant.

Als je jezelf niet kan zijn, ben je niet gelukkig.
Echt geluk is zijn mogen wie je bent!
En acceptatie is het sleutelwoord.

Hoe weet je wie je bent?
Maar hoe kom je er nou achter wie je werkelijk bent? Als je daar naar op zoek gaat, kom je er pas achter hoeveel ego-jassen je aan hebt, hoeveel belemmerende overtuigingen je jezelf eigen gemaakt hebt, hoezeer je je aangepast hebt om 'ergens bij te horen', hoe ver je van jezelf (je ziel dus) afgedwaald bent. 

In de zoektocht naar 'het beste' voor onze zoon, zijn wij erachter gekomen dat we behoorlijk aan het afdwalen waren. Gelukkig hebben we het tij kunnen keren en zien we beetje bij beetje zijn ware blauwdruk tevoorschijn komen. En die past niet in de bestaande systemen. Die past zelfs niet in de psychiatrische bijbel, de DSM-V. Eigenlijk past hij ook niet in woorden. Hij is zoveel meer, zoveel mooier, zoveel dieper en rijker dan een beschrijving kan geven. Het is voor ons als ouders een kwestie van volgen, zijn ontwikkeling stimuleren waar hij op dat moment aan toe is, zonder hem in voorbedachte systemen te persen. Geheid gaat zijn ziel dan weer ten onder en gaan zijn goed getrainde overlevingsmechanismen weer werken. En zodra hij die weer in gaat zetten, rest er niets anders dan uithuisplaatsing onder dwang, met de isoleercel in het vooruitzicht. En als hij daar op een dag uitkomt, zal hij zijn leven niet meer waard vinden om geleefd te worden. Dat is het dan ook niet, want een hardwerkend ego is het leven ook niet waard, dat overleeft de tijd niet.

Wij kiezen een andere route. Wij geven onszelf toestemming om tegen de stroom in te roeien, om klokken te luiden en om ook onze ego-ui af te pellen. Wij zijn gestopt met overleven en kiezen voor het leven.

Wat moet je doen om te gaan leven in plaats van te overleven? 
Je opdracht voor jouw leven serieus nemen
en jezelf gaan herinneren wie je ten diepste bent.

Leef!


Wanneer je op die diepste plek in jezelf komt, voelt dat alsof je in het oog van de orkaan zit. Daar is het stil en daar is vrede.

Je hebt gedachten, maar je bent ze niet.
Je hebt gedrag, maar je bent het niet.
Je hebt emoties, maar je bent het niet.
Je hebt vele maskers, maar je bent ze niet.
Je hebt een persoonlijkheid, maar je bent het niet.

Kijk als objectieve waarnemer naar je persoonlijkheid. Neem jezelf waar vanuit dat stille middelpunt. Zo bereik je dat je steeds meer afstand kunt nemen van je gedachten, je emoties, je ego. Vergelijk het met het opstijgen van een vliegtuig. Je vliegt door hevige turbulentie, het wolkendek is dik. Maar op een gegeven moment wordt het stil, het vliegtuig stijgt boven de wolken uit. En wat zie je? Onder je ligt een dik wolkendek, maar om je heen is er helderheid, licht en vrijheid. En met goed geluk een stralende zon. Ik heb op zo'n moment wel eens gedacht dat ik zo de hemel invloog!

Stap uit het circus
Dus als je na het lezen van dit stukje het idee hebt dat je in je ego leeft, je ervaart onrust en chaos, je hebt het gevoel dat je wordt geleefd en je leeft je diepste roeping (namelijk: leef!) niet meer, doe dan om te beginnen een stap achteruit. Ga in plaats van rust in de chaos aanbrengen, jezelf en je leven eens van een afstandje bekijken. Bekijk je gedachten alsof ze niet van jou zijn. Stap uit het circus en stap in het middelpunt van de orkaan. Daar is het windstil. Daardoor worden je gedachten rustiger, omdat je je er niet meer mee identificeert. Relativeer en glimlach om jezelf. Dit alles maakt dat de kracht er vanaf gaat. Het maakt je milder en zachter. Je komt weer in verbinding met jezelf, met je ziel.

En stop met 'doe normaal' zeggen. Stop met keihard je best doen en desondanks altijd voor je gevoel tekort schieten. Stop met jezelf aanpassen aan normen, wetten, systemen en het nastreven van een ziekmakend ideaalbeeld: dat van de succesvolle, mooie, geslaagde, sociaalvaardige, altijd gelukkige, prima presterende, slanke en supergezonde mens. Want achter dit continue streven naar een menszijn waar superlatieven tekort schieten, zit de ergste afkeuring van alle afkeuringen: zelfafkeuring.*
Maar zeg tegen jezelf, tegen je partner, tegen je kinderen en tegen wie het ook maar horen wil:

Jezelf zijn is goed genoeg!


Dit was mijn laatste blog in de serie Autisme Verwoorden. 'De wondere wereld die autisme heet' dekt niet langer de lading. De ontwikkelingen die wij met onze zoon hebben meegemaakt, gaan veel verder dan een DSM-diagnose.
Ik blijf voorlopig nog wel blogs schrijven op mijn andere blog-pagina Daily Blessings. Mocht je mijn schrijfsels willen blijven volgen, vul daar dan je mailadres in en je blijft op de hoogte.

Voor nu alle goeds en een rijk vervuld leven gewenst, waarin je stapje voor stapje leert thuiskomen bij jezelf. Want onthoud: je bent precies goed zoals je bent!

Liefs, Henny



*Met dank aan Jentien Keijzer

Geen opmerkingen:

Een reactie posten